Misja: Tatooine

A dawno, dawno temu, w odległej galaktyce… a właściwie w maju 2026 roku — wystartowaliśmy z Polski i ultralekkimi samolotami ruszyliśmy do Tunezji śladami planety Tatooine ze świata Star Wars.

Brzmi jak filmowy scenariusz. A jednak wszystko wydarzyło się naprawdę.

W liczbach wyglądało to tak:

 

• 11 samolotów ultralekkich

• ponad 30 godzin w powietrzu

• 8000 km przelotu

• 5 krajów i 2 kontynenty

• 0 incydentów lotniczych

 

Po drodze mijaliśmy majestatyczną Etnę i dymiące Stromboli. Przelecieliśmy 1,5 godziny nad bezkresnym Morzem Śródziemnym, mając pod sobą wyłącznie wodę. Z powietrza oglądaliśmy rzymski amfiteatr w El Jem, fotografowaliśmy porzucone Boeingi 747 Saddama Husajna w Tozeur, a na Saharze zmierzyliśmy się z burzą piaskową, która przypomniała nam, że natura zawsze ma ostatnie słowo.

W końcu dotarliśmy do Matmaty — miejsca, które miliony fanów znają jako dom Luke’a Skywalkera na Tatooine.

I właśnie tam przyszła refleksja, że największą wartością takich wypraw nie są kilometry, zdjęcia ani punkty na mapie.

To chwile, kiedy patrzysz przez owiewkę na krajobraz, który do tej pory istniał tylko na ekranie, i uświadamiasz sobie, że marzenia naprawdę mają współrzędne GPS.

Bo czasem, żeby dotrzeć do odległej galaktyki, wystarczy wystartować z Polski.